Ander Etxarri Rouco

Ikastetxearen Antolakuntza

                                        NIRE ESKOLAN BIZI IZANDAKO BIZIPENA

Hasiera batean unibertsitateko irakasleak proposaturiko ariketa nahiko arraroa iruditu zait zeri buruz lan egin behar genuela entzuterakoan.

Egia da arraro bilakatu zaidala nire gaztaroan izandako gertaera baten narrazioari buruz idaztea egin beharrekoa, baina ideia bat burura etortzerakoan, irakaslea bere narraziori hasiera eman dio. Honek birritan pentsatu gabe aurrera bota du eta bere hitz egitearekin bat, nire burmuina, txikitan bizi izandako hainbat eta hainbat gertakizunen gertakizunak gogoratzen hasi da.

Azkenean, buruari bueltak eta bueltak emanez, hainbat gertaeren inguruan pentsatuz, postazun, susto, dibertigarriak diren gertakizunak gogoratuz, adinari eta esperientziari loturiko bizi izandako narrazio egoki bat burura etorri zait zeina orain jarraian idatzi egingo dudan.

Orain dela hamar-hamaika urte atzera eginez, eskolako azken zikloan nengoen, seigarren mailan zuzenki. Banekien urte hori gaindituta, nire hurrengo hurratsa intitutora joatea izango zela postazunik handiena, baina ikasturte hasi besterik ez zen egin eta urte osoa geratzen zen oraindik nire postazunik handiena lortzeko.

Eskolako azken urtea heldu eginda, egunero bederatziak aldera eskolan sartzen ginen. Eguneko lehenengo hiru orduak klasean pasa egiten genituen irakasgai ezberdinak lantzen eta hamaiketan gure ordurik preziatuena heltzen zen, patio ordua deiturikoa.Ordu librea bukatzean klasera bueltatzen ginen lanean jarraitzeko eta ikasketa berriak barneratzeko.

Ordu bata heltzean jatordua ailegatzerakoan, ikasle ezberdinak etxera edo jantokira joaten ginen bi ordu luzez, non denbora librea eta jateko ordua izaten genuen. Momentu honetan, batzuk etxean jaten zuten, baina ni eta klaseko beste bi lagun jantokian geratzen ginenetakoan ginen. Hemen hasi zen guztia.

Eskolan hilabete luze bete zenean, jatordu ordua ailegatu zen. Ni eta nire bi lagunak beti futbolean ekiten genion jane gin aurretik, baina egun horretan, ostirala zen eta baloi gabeko eguna zen eta horrek lurrean botata egotea egin zigun, denbora galtzen.

Momentu batean, eskolako zuzendaria gugandik gertu pasa zen eta giltza mordo bat lurrera erori zitzaizkion. Hirurok elkarri begiratu genion eta ezer esan gabe giltzak hartu egin genituen.

Arratsaldea heldu zen eta klaseak bukatzean hiru lagunok klasea utzi eta parkera joan ginen futbolera jolastera. Arratsaldeko zazpiak heldu ziren eta hirurok ohartu ginen jatorduan zuzendariaren giltzak hartu genituela, eta horrek eskolara bueltatzea egin zigun. Eskola hitzita zegoen,bertan ez zegoen inor ez, baina guk eskola zabaltzea lortu egin genuen. Bakarrik geundela konturatzean aurrera egin genuen eta eskolako atea zabaldu ahal genuela ikustean edozein ate zabaltzeko gai izango ginela ohartu ginen.

 Arratsaldearen amaiera osoa eskolatik pasa genuen goitik behera usmeatzen, jantokian gora eta behera egiten, janaria jaten, ordenagailuetan jolasean, gimnasiako gauzak erabiltzen,… konturatu gabe gauza guztiak hankaz gora utzi genituen eta halako batean alarma deituriko bozina entzun genuen. Arrapaladan polizia bertan zegoela ohartu ginen eta eskolako kamek gure burua gu geu zalatu genuela kontura ginen.

Hirurok elkarri begiratu genion eta izkutatzea lortu genuen. Minutuak aurrera egin ahala ertzaintzak bere lana egiten zutela gurekin bate gin zuten eta ezer ez ezin izan genuen egin.Jarraian eskolako zuzendaria eskolara heldu zen eta berarekin aurrez aurre egin genuen. Oso lotsaturik ez genuen ezer ez esan eta gure gurasoak gure bila etorri egin ziren gertatutakoaz ohartzean. Bagenekien momento hartan eskolatik kanporatuak izateko aukera genuela.

Hurrengo astelehenean, nire gurasoak eta ni, nire lagunen gurasoekin bai nire lagunekin, zuzendariarekin bilera izan genuen. Egun horretan, eskolak ultimatum bat eman zigun eta horrelakorik berriz gertatzekotan bigarren deirik ez genuela izango eta kanporatuak izango genuela argi esan zigun.Izugarrizko bronka eta zigorra jaso nuen nire gurasoen partetik, berriz eskolan, patioak komunak garbitzen eman nituen hilabete luzez nire kideekin batera zigorra kendu egin arte.

Eskerrak eskolako azken urtea nuela bertan eta ez nuela arazo gehiagotan sartzeko aukerarik. Horregatik zuzen egon nintzen urteko azken hilabete luzeak azterketa garaia heldu egin zen arte eta irakasgai guztiak gainditu arte. Azkenean eskolako azken zikloa bukatzea lortu nuen eta horrelakorik ez errepiktzea planteatu nuen. Nire etorkizunari begiratzen nion eta institutoan behin sartuta aldatzeko ordua heldu zitzaidakla kontura nintzen.

Andoni Hernández Sánchez

Nire bizi esperientzia: Andoni Hernández Sánchez

Duela zortzi urte inguru, egun batean, Toki-Alai ikastetxeko 3.dbh ko mailan geundela,  hain gustuko genituen irteera ohietako batera joan ginen. Irun hiriko Amaia zinema-aretora hain zuzen ere.

Egun horretan “This Is England” pelikula ikusi genuen, asko gustatu zitzaidala gogoratzen dut. Film honek nahiko grafikoa eta gogorra bezala oritzen dut, gainera bertan agertzen ziren eszenak eta hainbat irudiek, unkitu egin nindutela esango nuke. Orokorrean sentimen positibo bat jasotzen dut egun hori oroitzen dudan bakoitzean.

Pelikula bukatzerakoan hasi zen dena. Saioa amaitzerakoan normaltasunez aretotik irten ginen. Aretotik autobus geltokira bost bat minutuko ibilbidea dago eta bidean gindoazela piska bat atzeratu eta haur guztien atzeko eta ezkerraldeko aldean gelditu ginen. Ikastetxeko arauak ondo ezagutu arren, erretzeko irrika, gaztea izatearen arduragabekeria eta harrokeriaz bultzatuz Gorka, Miren eta hirurak zigarrotxo bat piztu genuen.

Erretzen genuen bitartean, Miren mugikorra denda ikusi eta bidetik desbideratu ezin arren galderaren bat egin behar zuelakoan, zigarroa pasa eta denda barrura sartu zen. Ate ondoan itxaroteen geundela... irakaslea gure atzean agertu zen! Honek bai galdera sorta egin ziguna:

-       Ze ari zarete hemen!? Badakizue ilara jarraitu behar duzuela?

-       Hemen ezin zarete egon!! Gainera zer daukazue hor eskuan?

-       Erretzen? Erretzen zaudete? ..Ezin dut sinetsi..

-       Heman zuen izenak mesedez.. Zuzendariarekin hitz egin beharko duzue.

Errudun aurpegia ipini, izenak eman eta ikastetxerako buelta isil isilik egin genuen, bagenekigu ondorio txarrak ekarriko zuela momentuan gertatutakoa. Gure izenak jaso zituen irakasleak zuzenean zuzendariaren bulegora jutea agindu zigun.

Ikastetxeko zuzendaria nahiko umore txarra izaten zuen, lehendabiziko itxura beldurgarria zen, bere ahots indartsua eta haserre aurpegiak, ikastetxeko ikasleen errespetua irabazten zuen. Momentu horretan beldurra edo egoera berriaren aurrean ikusita, zaila egiten zen bulegoaren ateari jotzea eta pasatzeko baimena eskatzea.

Behin ausartu ginenean bere bulegora sartu baino lehen, banan banan deituko zigula esan zigun. Lehendabizi Miren sartu zen, ni bigarren eta Gorka azkena izan zen. Lehendabiziko kontaktu honetan zuzendaria nire jarrera nolakoa izan den aztertu nahian hainbat galdera egin zizkidan, haien artean zentroko arauak ezagutzen banituen, ea noren bururapena izan zen erretzeko ekintza hori, ea zenbatetan erre dudan eta beste hainbat galdera, momentu honetan oroitzen ez ditudanak ere. Hala eta guztiz banakako bilera hau bukatu baino lehen zuzendariak nire jarrerak izango zituen ondoroiak azaldu zizkidan. Alde batetik, ikastetxetik gurasoei idatzi bat bidaliko ziela izan zen. Bestetik, hiru banakako elkarrizketak bukatzerakoan, berriz elkartuko ginatekela, oraingoa taldean, zuzendari eta hirurak, egun horretan izandako jarrerak zein ondorio eta zigor izango zituen erabakitzeko  helburuarekin.

Berak agindutako moduan elkartu ginen laurak bere bulegoan. Oraingo honetan gure ekintzari zigor bat bilatzeko eskatu zigun, denbora aurrera egin hala erabaki genuen hurrengo irteerara joateko baimenik ez izatea, izango zela zigor egokiena. Zuzendariari erantzun egokia iruditu zitzaion eta berak gehitu zuen aportazioa hurrengoa izan zen:

- Hurrengo pelikula ikustera ezin izango zarete joan bale, baina egun horretako ordu horiek drogen aurkako hiru mural osatzeko erabiliko duzuela kontuan izan.

Baietz erantzun genion. Hilabete bat pasa zenean, jadanik zigorra erdi ahaztuta geneukagunean, tutoreak ostiralean Amaia aretora joango ginela aipatzerakoan  ikaskide guztiek pozaz leher eta denok zarataka hasi ziren. Momentu horretan gu hirurok elkar begiratu eta hauek autobus bidera zihoazela bulegora jaitsi ginen. Bertan behar genuen materiala banatu eta ikasgela batean gure kabuz lan egitea utzi ziguten.

Bi ordu eta erdi horien bitartean oso ondo pasatu nuen gure muralak osatzen eta apaintzen. Egia esan lan politak garatu genituen; mural bat tabakoaren kontra egiten zuen, beste batek alkoholaren aurka eta hirugarrena ez dut oroitzen. Denbora agortu zenean, zuzendariari erakutsi genizkion egindako muralak. Honek zeloa eman zigun eta ikastetxean zehar itsasteko baimena eman zigun (kartelak gustatu zitzaizkiolakoan nago ni).  

Egia esan zuzendaria eduki zuen jarrera uste nuena baino asko egokiagoa izan zen. Lehendabiziko itxura, kriston broka jasotzea zen, patio garaietan zigortua gelditzea, edo eta arratsalde batean gelditzeko arriskuaz ere kontziente nintzen. Gure ekintzak ekarraraziko zuen erantzuna askoz gogorragoa izango zelakoan, zuzendariak egoerari irtenbidea bilatzeko estrategia asko gustatu zitzaidan. Alde batetik guk gaizki egindako portaeraz hausnartzera bultzatu egin zigulako eta aldi berean gure zigorra jaso genuelako. Beste aldetik, bizitzan bezala guk geu gure jarreraren erantzuleak garela erakutsi zigun.

Bukatzeko, zuzendari honek arazoa jorratzeko modua eta guri tratatzeko era, nire etorkizunean oso baliagarria izan dela uste dut. Batez ere arazo baten aurrean erantzuna emateko, alderdi guztiak kontuan izatea eta ondo pentsatzek beharra ulertaraziz. 

Fernandez Zuloaga Urko

Nire bizi esperientzia: Urko Fernandez Zuloaga

Estaba en la educación secundaria, como todos los años, los estudiantes afortunados de haber aprobado todo a la primera, tenían la suerte de poder disfrutar uno de esos primeros agradables días de verano en la playa de la Concha en compañía de otros en las mismas circunstancias pudiendo así pegarte ese bañito que tantas ganas tenías, junto a los colegas de clase rememorando las “batallitas” habidas y por haber durante todo el año. Sol radiante, compañía inigualable… ¡No se podía pedir más!

He de decir, que yo no me encontraba entre ese grupo de susodichos, ya que me había quedado una de las asignaturas más odiadas y respetadas por mi persona…

Lengua castellana... Todo el que haya ido a mí ikastola, seguro que entiende completamente el porqué de mis palabras… Por hacer una breve descripción, podría decirse que era fría, añeja y aburrida…tanto de la asignatura como de la profesora.

Volviendo al tema, principal..., -si es que según vas escribiendo, te van viniendo otras historietas a la cabeza y haciéndote dudar si realmente quieres contar otra que puede resultar más interesante o cerciorarte a esta misma-. Una de mis estrategias para no repetir curso o hacerlo más ameno, era tantear las asignaturas a principio de curso, haciéndome “mi pequeño estudio” claro, de cuál sería la asignatura a dejar para hacer mi estancia más cómoda durante el curso.

Inglés, mate y lengua...  la pelea siempre estuvo entre esas tres. La optada para ser estudiada o por lo menos aprobada ese año fue inglés. Nunca me interesó el inglés. Aunque dada la situación actual, tema del que ahora discrepo. De todas formas, en cuanto a las repescas que se hacían a finales de curso, nunca me interesó sacarla a la primera ninguna de ellas..., ¿¡el problema!? ¡En manos del futuro Urko!

Pero eso era parte de otra estrategia, sacarlas en la segunda repesca (que se hacía a mediados del siguiente curso) sabiendo que siempre lo ponían más fácil y solían ser muy parecidas a los ejercicios que nos mandaban para prepararnos para el examen.

La cosa era que yo no había estudiado para la recuperación de lengua, y dado que el examen comenzaba a las 10:30 de la mañana y el bus que llevaría a la playa salía a las 11, mi plan era poner el nombre, asumir el 0 y disfrutar de ese espléndido día en la playa con mis amigos.

Esa mañana, prepararé la mochila con su toalla, crema para el sol, gafas, cartas, ¡y cómo no!  una Coca Cola fresquita recién sacada del frigo acompañado de su rico bocadillo de tortilla recién hecha para comer en la playa... ¡Ah, Y el boli! ¡Importante!  para poner el nombre en el examen, claro!

¡Ese día llegué muy contento a clase! Hasta que el profesor encargado de vigilar el examen (y al tanto de la situación de la que me encontraba) vino a mí y para preguntarme muy sutilmente a dónde me pensaba que iba… (¡A la playa, claro! ¡Cómo no!)

En ese momento, le expliqué cuál era mi plan pensando que lo entendería, cedería y me dejaría salirme con la mía. Pero para mí desgracia, mirándome con cara de total desaprobación, me dijo que no, que no tenía todo aprobado y al ser un día lectivo y no encontrarme en esa situación de fortunio, tendría que quedarme, hacer lo que supiera del examen, y una vez acabado, esperar haciendo lo que fuera en el centro, hasta haber finalizado el horario escolar. No me había convencido…

No recuerdo la razón, pero resulta que después de eso, yo, junto a otros con asignaturas pendientes, nos llevaron a la biblioteca del centro... seguía estando convencido de que no era ese, sino la playa…

Una vez entrado a la biblioteca, una luz vino a mí, (seguramente serían los radiantes rayos del sol que traspasaban el enorme ventanal que recogían casualmente, el lado que pegaba hacia la bahía de Donosti…

No podía, quedarme allí. Tenía que salirme como fuera con la mía… Por eso, avisé a uno de mis compañeros (reclusos también) que me hiciera un favor; vigilar la puerta de la biblioteca para que ningún profesor entrara mientras yo, intentaba darme a la fuga saltando ventana abajo por último así pasarme la mochila para poder marchar y cumplir mi misión.

Él, entre otros, (todos en la misma situación) me dejaron paso para pasar a otro lado de la ventana y saltar esos 2 metros. No lo pensé y lo hice, sin pensar, y ¡pun! lo hice! Todos los que quedaron en la biblioteca se reían, mientras yo, pedí la mochila a mi amigo, me di la vuelta y seguí a lo mío para poder llegar ya al último verjado, el cual me separaba ya del mundo exterior.

Seguí hacia adelante, aún oía risas y gritos de que volviera (era imposible rendirse una vez llegado a ese punto). El autobús de los afortunados, no había salido aún, y la única salida de esos los extensos jardines del recinto, era por donde estaba el autobús....

No me podía arriesgar a quedarme allí a esperar a que se fuera, porque probablemente los profesores ya me estarían buscando, ya que alguno de la biblioteca seguramente se habría ido de la lengua excitados por aquella situación o por el mero hecho de no estar a la hora de pasar la lista... Tenía miedo.

Llegué al verjado que rodeaba el recinto escolar, ¡por fin! Era grande e imponente; ya tendría sus 4 metros, granate y en lo más alto, unos pinchos salientes, que por suerte daban hacia el interior del él. Primero tiré la mochila al otro lado. Ahora, era mi turno... Siempre tuve la facilidad para trepar; por eso no le resultó nada difícil pasar al otro lado. Un pequeño rasguño, lo único.

¡Ya está! Y yo, tan feliz, ¡había cumplido mi objetivo! ¡Una vez recogida la mochila, ir hasta la parada de EuskoTren de Pasaia, coger el tren y listo! Con anís amigos de clase.

De repente, ¡mi profesora de sociales! (No podía ser...):

• - ¡Hombre, Urko!  como tú por aquí?

• - Nada... de camino al médico, contesté yo (mentira).

No recuerdo bien cuáles fueron las siguientes palabras, pero supongo, que serían las típicas de cualquier profesor era para desearte unas felices vacaciones de verano y descansar para así, el curso que viene empezar con más ganas. Nos despedimos, y ya sí que sí, ¡no habría nada que me pudiera parar! -Menuda cara se le tuvo que quedar al llegar al centro y los profesores lo dieran las nuevas de mi reciente huida.  

Solo me faltaba ponerle solución a un pequeño problema, al que le puse una fácil solución claro. El problema era que algún profesor, seguramente mi tutor, podría estar en la playa con mis compañeros de clase...  Por eso, llamé a aquellos que estaban allí y les convencí para que se cambiara de la Zurriola a la concha y poder estar todos juntos. Y así fue. Recuerdo que fue un gran día lleno de emociones, uno de aquellos que nunca querrás olvidar.

Pero la historia continúa, pero no en ese preciso momento, sino a la vuelta de las vacaciones de verano. Resulta que la que era directora del centro el pasado curso escolar, iba a ser mi profesora de euskera ese último año…

Yo ya no me acordaba de mi escapada de aquel día, pero fue cuando ella, antes de comenzar la presentación de la asignatura me hizo llamar a su despacho y me contó que ese mismo día llamó insistentemente a mis padres para ponerles al tanto de la situación pero que “tuve suerte” ya que nadie respondió. Como conclusión, y teniendo en cuenta mi historial delictivo, lo tomo como “una chiquillada” y me hizo prometer que nunca mas volviera hacer una de esas… Eso estaría por ver…