Ander Etxarri, Gaztaroko Bizipena

GAZTAROKO BIZIPENA

 

Orain dela hamar- hamaika urte beteko dira non Jose Etxegarai eskolan, hirugarren zikloko seigarren mailan barneratu nintzela, udako oporretatik bueltan nintzen eta azken urtea eskola amaitzeak oso motibaturik ninduen, hurrengo urteak institutoan pasatu egingo nituelako eta.

Beti bezala, goiz goizetik bederatzial aldera eskolako klasean sartzen ginen, baina lehenago patioan egoten ginen ikaskideekin hitz egiten edo futbolean jokatzen, futbolzaleak ginen eta. Goizeko lehen orduak, klasean pasatzen genituen klaseko ordulariari begira, patio ordua heltzeko irrikan, futboleko baloiari ostikoz ostikoz gure ordu librea pasa egiteko. Ondo gogoratzen dut, goiz artan zer nolako partidua jolastu egin genuen, korrikan gora gorrikan behera eta golak sartuz. Patio ordua behin bukatuta, klasera igo ginen jatordua heldu baino lehenago ematen genuen azken klasea jasotzera.

Jatordua heldu zen, batzuk etxera joaten ziren bazkaria dela medio, beste batzuk berriz, eskolanko jantokian jan egiten genuen. Ni eta nire lagun gertuenak, Markel eta Aitor izenekoak, jantokian geratzen ginen jatera. Bazkaldu bezain azkar, patiora igo ginen eta baloirik ez genuenez, hirurok lurrean eserita hizketan aritu ginen, ostiral gehienetan bezala. Momentu horretan, eskolako zuzendaria gugandik gertu pasa zen eta giltza mordo bat lurrera erori zitzaizkion. Hirurok elkarri begiratu genion eta ezer esan gabe giltzak hartu egin genituen.

Arratsaldea heldu zen eta klaseak bukatzean hiru lagunok klasea utzi eta parkera joan ginen futbolera jolastera. Arratsaldeko zazpiak heldu ziren eta hirurok ohartu ginen jatorduan hartu genituen giltzetaz.  Horrek eskolara bueltatzea egin zigun. Eskola hitzita zegoen. Bertan ez zegoen inor ez, baina guk eskola zabaltzea lortu egin genuen, zuzendariaren giltzei esker. Eskolako ate printzipala zabaldu ahal genuela ikustean edozein ate zabaltzeko gai izango ginela ohartu ginen.

Arratsalde amaiera osoa eskolatik pasa genuen goitik behera usmeatzen. Jantokian gora eta behera egiten, janaria jaten, ordenagailuetan jolasean, gimnasiako gauzak erabiltzen,… konturatu gabe gauza guztiak hankaz gora utzi genituen eta halako batean alarma deituriko bozina entzun genuen. Bost minutuak pasata polizia bertan zegoela ohartu ginen eta eskolako kamerek gure burua grabatu zutela konturatu ginen. Hirurok elkarri begiratu genion eta izkutatzea lortu genuen. Minutuak aurrera egin ahala, ertzaintzak bere lana egiten zutela gurekin bate gin zuten eta ezer ez ezin izan genuen egin. Jarraian eskolako zuzendaria eskolara heldu zen eta berarekin aurrez aurre egin genuen. Oso lotsaturik, ez genuen ezer esan eta gure gurasoak gure bila etorri egin ziren gertatutakoaz ohartzean. Bagenekien momento hartan eskolatik kanporatuak izateko aukera genuela.

Hurrengo astelehenean, nire gurasoak eta ni, nire lagunen gurasoekin  batera eta nire lagunekin, zuzendariarekin bilera izan genuen. Egun horretan, eskolak ultimatun bat eman zigun eta horrelakorik berriz gertatzekotan bigarren deirik ez genuela izango eta kanporatuak izango genuela argi esan zigun.Etxera heltzerakoan izugarrizko bronka eta zigorra jaso nuen nire gurasoen partetik. Bi aste luze etxetik atera gabe utzi egin ninduten. Bestetik, eskolan, patio orduetan  komunak garbitzen eman nituen hilabete luzez nire kideekin batera zigorra kendu egin arte.

Eskerrak, eskolako azken urtea izango zela. Horregatik zuzen jokatu nuen urteko azken hilabete luzeak azterketa garaia heldu egin zen arte. Azkenean eskolako azken zikloa bukatzea lortu nuen eta horrelakorik ez errepiktzea planteatu nuen. Nire etorkizunari begiratzen nion eta institutoan behin sartuta aldatzeko ordua heldu zitzaidakla kontura nintzen.