Aitor Herrán Arribas

Ikastetxearen antolakuntza.         Ikaslea: Aitor Herrán Arribas.

                                                        

Nire bizi esperientzia:

Aitor Herrán Arribas

Nire ikastetxe urte guztietatik, gauza bikainak eraman ditut, eta beste batzuk, ez hain onak, ikasle guztiek bezala. Baina, urte guzti hauetatik, gauza bikain bat hartu behar banu, ikastetxeko jaiak izango litzateke.

Nire ikastetxeko jaiak, urte guztietako maiatzeko azken eta ekaineko lehen egunetan ospatzen dira, batez ere, ekain partean. Betidanik izan ditut gustoko, izan ere, bertan klaseko lagun guztiak eta nik, egun bikainak izaten genituen, eskolara joan eta aste luze batean liburu bat  ere ez ikustean eta azterketarik ere ez egitean. Bertan, haur eta lehen hezkuntzako ikaslea nintzenean, irakasleek eta batxillergoko lehenengo mailako ikasleek prestatutako joku, aktibitate, eta partiduetan parte hartzen genuen, eta bertan ematen genuen jaietako egunak. Gainera, ikastetxeko zuzendaritzak, betidanik haur eta lehen hezkuntzako ikasleentzat, 10 puzgarri inguru alokatu eta goiko patioan jartzen zituzten (tirolinak, zirristak, futbolinak...) eta bertan, ordu asko eta asko eman ditugu, ikastetxeko ateak irekitzetik, goizeko bederatzietan, arratsaldeko zazpiak ingurura arte.

Nire ikastetxeko jaiak, oso ospe handia zuten ikastetxeko bai ikasle guztien baita familien artean, izan ere, familientzako aktibitateak ere proposatzen ziren eta horrela, ikasleak beren familiekin harremanetan jartzeko aukera ematen zen. Gainera, Santutxun, ikastetxe ondoan dagoen bi kale batzuetan, ijito eta beste arraza batzuetako jende asko bizi da, eta ikastetxeak, jaietan beraientzako ekintzak ere prestatzen zituen, pastoral eta elkarbizitza batzordeek sortutakoak. 

Momentu onez beterik, gogoratzen ditut “Maristas Eurovision” txapelketak, non LH-ko ia ia klase guztiek, abesti bat aukeratu, eta ikasleek prestatutako mozorroak eginez eta koreografia “xume” batekin, playback bat egin eta ikastetxe guztiak ikusten gindutenean.  Adrenalina eta bikain egiteko gogoak sumatzen ziren txapelketa horietan, izan ere, kurtso bakoitzeko, trofeo bat ematen zen, eta txalo gehienak eskuratzen zituen klaseak eramaten zuen bere gelara hurrengo urte osorako. Hau guztia, kurtso bakoitzeko klaseen arteko lehia gogorra gehitzen badiogu, esan ahal dut, hil edo biziko txapelketa zela ea zer klase zen klaserik onena.

Lehen hezkuntza eta DBH hastean, niretzat pertsonalki, jaiak pixkat behera joan ziren. Haurtxoak ginenean, gehiago gozatzen genituen, eta erlijioarekin zerikusia dituzten ekintzak eta jarduerak, gogo handiz egiten genituen, baina eta egia da, DBH-n sartzean, ikastetxeko jaiak hartxoentzat zirela esaten eta pentsatzen genuen, eta erlijioarekiko postura okertzen joan zen.  Horrela gauzak, HH/LH eta DBH-ko jaien artean, desberdintasun oso oso handiak zeuden.

Lehendabizi, ez zeuden irakasleek prestatutako joku eta aktibitate entretenigarri eta biziak, batxillergoko 1 mailakoek prestatutakoak baizik. Hau, duela urte batzuk erabaki zen, izan ere, maila horretako ikasleak, oso garaiz amaitzen dituzte klaseak, eta horrela, talde lanean eta kolaborazioan aritzeko aukera pareganea sortu zuten. Beraz, gazteentzako zeuden aktibitateak, oinarri oinarrian, kirolez betetako jokuak eta partiduak ziren. DBH-ko 1 mailan geundenean, ez genituen asko disfrutatu, baina handiagoak egiten ari ginen, eta beste gustu batzuk hartzen joan ginen, eta azkenik, jai “berri” hauek gozatzen (eta asko) jakin genuen.

Baina, niretzat, nire ikastetxeko jaietatik dudan oroitzapen onena, dudarik gabe, batxillergoko 1 mailako futbol txapelketa izan zen.

Bertan, batxillergoko 1-2 kurtsoetako klaseak apuntzatzen ziren, eta neska eta mutilen txapelketak bananduta egiten ziren. Gainera, ikasleak, alde batetik apuntatzen ginen txapelketara, izan ere, beste aldetik ikastetxeko lankideak apuntzatzen ziren, hala nola, irakasleetako asko, zuzendaritza taldekoak, gurasoetako batzuk, idazkaritzan egoten diren langileak, kirol saileko entrenatzaileak... Urte horretan, batxillergoko klase bakoitzetik, mutil talde  bat atera zen, eta guztira, 10 talde atera ziren. Haietako 6, 2 mailakoak ziren, eta beraz, mutil handiagoak eta fisikoki garatuagoak ziren. Gurutze guztietan batetan izan ezik, bigarren mailako taldeekin gurutzatu gintuzten... hau zorte txarra!!!

Egia da, talde bikaina genuela, baina ez genuen inolaz ere uste, hain gauza ikaragarria egingo genuela.

Kanporaketak, aste bakoitzeko asteazkenetako jolastorduetan jokatzen ziren, bai neska eta mutilenak eta apirilean hasi, eta finala jaietako egun batean jokatzen zen, arratsaldean. Inork ez zuen apostu zentimo bat ere ez gure alde, baina pixkanaka pixkanaka, kanporaketak pasatu (estualdi askorekin) eta finalera iritsi ginen. Heroiak moduan ratatzen gintuzten klaseko eta gure kurtsoko neska-mutilek!

Azkenik, finalaren eguna iritsi zen. Nerbioz eta adrenalinaz nahastutako “coctail” moduko bat bezala geunden denok. 2-D koen kontra jokatuko genuen finala. Talde horretako 3-k, euskal ligan jokatzen zuten denboraldi hartan, haietako bi Athletiken, eta bestea Santutxun. Gure aldetik, ez genuen maila horretara jokatzen zuen inor, baina hauek menderatzeko gogo izugarriak genituen.

Finala hasteko 30 minutu falta zirela, jende asko eta asko joan zen hurbiltzen ikastetxeko futbol zelaira, ZELAKO JENDETZA HORI! Horrek, are baino urduriago jarri gintuen, guztiok nahi genuen salia irabazi eta txapeldunak izan. 

Partidua berdinketan amaitu zen, baina gure taldeko bi aurrelarik, partidua utzi behar izan zuten, izan ere, beste taldekoek oso modu bortitzean jokatu zuten, indar askorekin. Penaltiak zetozen...

Penalti zerrenda oso berdindua egon zen... guk gola sartu.., haiek ere bai, eta horrela ere ez sartzean... azkenik, azken penaltian huts egin zuten eta finala irabazi genuen. Zelako festa bertan antolatu zena segundo baten!

Momenturik hunkigarriena, trofeoa altxatzean iritsi  zen... zelako momentua! Jendetza horren aurrean irabazle izatea eta handienen aurka!!!!

Seguraski, hauxe izan zen nira ikastola osoko momenturik berezienetarikoa, beti buruan eukiko dudana.